თბილისში გავიზარდე 90-იან წლებში — ვნახე, როგორ იცვლებოდა ქალაქი, მოვისმინე ბებიების ამბები ეზოს ჭებთან, ვიცი, სად მზადდება საუკეთესო ღვინო და სად შეიძლება გულახდილი საუბარი ადგილობრივებთან. ჩემი მარშრუტები Lonely Planet-იდან არ არის — ეს ცოცხალი ქალაქის რუკაა.
ავლაბარში არის კაფე უაბრაოდ — იქ ისეთ ხინკალს აკეთებენ, საუკეთესოს, რაც ვიცი. ის არცერთ გზამკვლევში არ არის. ან ეზო კოტე აფხაზის ქუჩაზე საბჭოთა პერიოდის გრაფიტით, რომელსაც ტურისტების უმეტესობა უბრალოდ ჩაუვლის ხოლმე. სწორედ ასეთ ადგილებს ვაჩვენებ ჩემს სტუმრებს.
ტურიზმი უბრალოდ სამსახური არ არის. როცა ვხედავ, როგორ უყურებს ვინმე მყინვარწვერს და სუნთქვა ეკვრება — ვიცი, რომ ყველაფერს სწორად ვაკეთებ. სამ წელიწადში 500-ზე მეტი ტური ჩავატარე ტურისტების, ექსპატების, ციფრული მომთაბარეებისა და ბავშვებიანი ოჯახებისთვის.
ვმუშაობ მხოლოდ მცირე ჯგუფებთან — 7 ადამიანამდე. არანაირი ავტობუსური ტური 40 უცხო ადამიანთან ერთად. მხოლოდ პერსონალური ყურადღება და მოქნილი მარშრუტი, თქვენზე მორგებული. ვსაუბრობ რუსულად და ინგლისურად — არცერთ სტუმართან ენობრივი ბარიერი არ არის.
